بي تو هرگز مهرنوش ...

   دلم تنگه ... توی این روزهای خاکستری و ابری ...

  وقتی که نسیم به صورتم میخوره ... دستهام , دستهای تورو میخوان ...

  تا منو از میون این روزگارشلوغ رد کنی ... محو بشم ... نیست بشم...

  از میون آدمهایی که منزلت عشق رو نچشیدن ... یا چشیدن و قدرشو نمیدونن...

   دلم برات تنگه ... وقتی که بارون میاد و من بدون چتر ... تنها ... تنها و آرام ...

   صبور و بردبار... خودم رو دست ابرای سیاه میدم... تا بر من ببارند...

  شاید کمی از درد فقدان تو رو از عمق دل و جون من بشورن و ببرن...

   اما ... اما میدونی که

   فقط بیشتر دلم تنگ میشه ... چقدر دلم برای چشمات تنگه میشه ... 

   وقتی که چشمامو میبندم و به عمق

   چشمهای تو خیره میشم... 

  هنوزم منتظرم...................

این چه شور مرموزیست که از میان تک تک یاخته های تنم نام تورافریاد میرند؟

شاید من دیوانه باشم که برای چنین عشقی که فرجامی برایش نیست اینچنین میسوزم. 

این فریاد های درونم ٬ این ضجه های دل محزون و ستمدیده ام٬ این ذوب شدن و از بین رفتن

 همه گواه عظمت این عشق و جاودانه بودن است.

ای کاش همیشه در کنارم بودی تا دلنشین ترین ترانه های عاشقانه را از اعماق قلبم در

 گوش های نازنینت زمزمه میکردم.نامت را که رمز زیستن من است بارها فریاد میزدم .

چشمهایت که گرانبها ترین گنجینه دنیا در قرنیهء بی نظیر آن نهفته است را با بوسه های 

گرمم نوازش میدادم و دل مهربانت را که عظیم ترین دفیینه های عشق در آن پنهان است

از کلمات آتشین و محبت آمیز خود که تنها از پنهانی ترین نقاط دل مهجورم می تراود سرشار 

می کردم .اما دریغ و درد که عمر با تو بودن چه زود گذشت. چه زود طعم تلخ بی تو بودن را

 چشیدم و چه زود بی تو ویران شدم واز پای نشستم.

نگذار بی تو بسوزم و از پای بیفتم.بیا تا دوباره غنچهء خنده روی لبهایم گل شود ٬ تا دوباره دل

 نیمه جانم که همیشه فقط بیاد تو و برای تو می تپد جان بگیرد ودر هوای با طراوت عشق تو

 نفسی تازه کند.بیا و چینی دل شکسته ام را با بند محبت بند بزن و این دل دیوانه را که تکه

و پاره هایش میرود تا به دست فراموشی سپرده شود ٬ مرهمی باش تا که تکه های خویش  

را با بوسه های گرم و عاشقانه ات و با نوازش های مهربانانه ات به هم متصل کنی و چون

همیشه صاحب و مالک آن باشی.

  تورا با تمام ناراحتی هایت ٬ با تمام مشکلات و با تما زجرهایی که در راه رسیدن به تو وجود

دارد دوست دارم و قسم به همهء قلب هایی که از عشق پاره پاره شده و خون پاک عشاقی

 که در راه معشوق جان داده اند ٬ جز در راه عشق تو و خواستن تو قدم بر نمی دارم و جز

نام شیرینت زمزمه نمی کنم ودر دل حزینم جز عشق جاودانه ات فریادی بر نمی آورم٬ چرا

 که در دل من هیچ کس مثل تو نشد و هیچ چیز مثل تو نبود. 

امروز دلم گرفته

  از تو ميپرسم دوست

  چه خبر از دل من ؟

  كه تو بهتر داني كه چه كردي با من ؟

  تو شكيبا بي شكيبم كردي

  بنگر آنقدر غريبم كردي

  كه شبي از شبها من غريبانه ترين شعر زمين را گفتم

  باز هم مي گويم انتظارم روزي مي ستاند پايان

  باز هم مي گويي ، جاي پاي اميد

  مژده پاياني نيك باشد شايد

  باز هم مي گويي ،‌كه همين ها بايد

  باز هم مي گويي كه نباشد حرف من از براي گفتن و نباشد هر جا از براي رفتن

  انجمادم را باز متهم مي سازي

  مجمر صبر دل تا لبالب پرشد

  اين تلاطم آخر سر به طغيان بگذاشت و خروشم از ركودم پرسيد

  توچرا مدتهاست هيچ پيدايت نيست ؟

  و من از تو مي پرسم اي دوست

  از تو اي دغدغه ساز

  از تو اي شور افكن

  تو چه كردي با من ؟

  تو چه كردي با من

  كه غريبانه ترين شعر زمين را گفتم

  تو چه كردي با من ؟

****

رفتیُ خاطره های تو نشسته تو خیالم!
بی تو من اسیر دست آرزوهای محالم!
یاد من نبودی اما، من به یاد تو شکستم!
غیر تو که دوری از من ، دل به هیچ کسی نبستم!

هم ترانه! یاد من باش!
بی بهانه یاد من باش
وقت بیداریِ مهتاب،
عاشقانه یاد من باش!

اگه باشی با نگاهت، میشه از حادثه رد شد!
میشه تو آتیش عشقت، گُر گرفتنُ بلد شد!
اگه دوری، اگه نیستی، نفس فریاد من باش!
تا ابد، تا تهِ دنیا، تا همیشه یاد من باش!

هم ترانه! یاد من باش!
بی بهانه یاد من باش!
وقت بیداریِ مهتاب،
عاشقانه یاد من باش!

****

وقتی که تنگ غروب بارون به شیشه می‌زنه!
همه غصه های دنیا توی سینه‌ی منه!
توی قطره‌های بارون، میشکنه بغض صدام!
دیگه غیر از یه دونه پنجره هیچی نمیخوام!
پشت این پنجره میشینمُ آواز میخونم!
منتظر واسه رسیدنت تو بارون می‌مونم!
زیر بارون انتظار رنگ تازه‌ای داره!
منم عاشق‌ترم انگار، وقتی بارون می‌باره!

بعضی وقتا که میای سر روی شونم می‌زاری!
تموم غصه‌ها رو از دل من بر می‌داری!
اما این فقط یه خوابه، خواب پشت پنجره!
وقت بیداری بازم غم میشینه تو حنجره!
غم میشینه تو حنجره!

  وقتي كه گريه ميكنم تو را در ميان اشكهايم ميبينم ٬ ولي اشكهايم را پاك ميكنم تا كسي تو را نبيند

 ----------------------------

  افسوس...
  آن زمان که باید دوست بداریم کوتاهی میکنیم        
  آن زمان که دوستمان دارند  

لجبازی  میکنیم
  و بعد...
  برای آنچه از دست رفته آه میکشیم -----------------------------

  حرفي را بزن كه بتواني آن را بنويسي
  چيزي را بنويس كه بتواني زير آن را امضا كني
  چيزي را امضا كن كه بتواني پاش بايستي

 -----------------------------

  اگر بهترين دوست نيستی لااقل بهترين دشمنم باش

  اگر غمخوارم نيستی لااقل بزرگترين غمم باش

  هرچه هستی هميشه بهترين باش

  چون بهترينها هميشه در ياد خواهند ماند

  پس در بدترين خاطراتم ٬ بهترين باش

  ----------------------------

  ازم پرسيد ي: من را بيشتر دوست داري يا زندگيت را ؟
  گفتم : زندگيم را . قهر كردي و رفتي ؛ اما نميدانستي كه خودت همه زندگي من هستي

  ----------------------------

  چه قدر سخته تو تابستون با غريبی آشنا شی

  يا اينکه وقتی بهار شه يه جوری ازش جدا شی

  چه سخته بی بهونه ميوه کال رو چيدن

  به خدا کم غصه ای نيست چند روزی تو رو نديدن

  چه سخته اون کسی که ميگفت واسه چشات ميمره

  بره و ديگه سراغی از تو و چشات نگيره

  ----------------------------

  گفتی تا آخر دنيا با تو هستم ٬ حالا ميفهمم که چرا همش ميگفتی دنيا دو روزه

 ----------------------------

  تو يه لحظه مي شه يكي رو خورد كرد

  تو يه ساعت ميشه يكي رو دوست داشت

  اما يك عمر طول ميكشه تا بتوني يكي رو فراموش كني

  ----------------------------

  عشق جوشش كور است و پيوندي از سر نابينايي ؛ اما دوست داشتن ٬ پيوندي است خود آگاه ٬ آرزوي بصيرت روشن و زلال

 ----------------------------

  انسان بايد سرنوشت خود را انتخاب كند نه اينكه آن را بپذيرد

  ----------------------------

  هرگز نمي توانيم بلند تر از اوج انديشه خود پرواز كنيم

  ----------------------------

  تموم فالهای دنيا هم که بگن نميای

  من چشم از جاده برنمی دارم

  من می دونم که يه روزي

  حتی اگه منم نباشم

  تو ميای

 --------------------------

است خاطره باشم آنهم خاطره ای دردسر ساز و شاید بد نمی دانم.اما این را می دانم که برای خودم

همیشه ماندگاری ، شاید بهتر بود این ماندگاری را از آغاز هم ماندگار پنهان می داشتم.

رفتن ، ماندن ، خاطره شدن و یا ماندگار نمی دانم.اگر خوب چشم باز کنی قدم های شتابان رفتن را

می بینی و اگر حس قوی داشته باشی نسیم این جریان همواره را احساس می کنی که:

آن پرنده که در آسمان پرواز می کند ، آن رهگذر جاده ، آفتاب و ماه را ، آن مسافر تنها را که بی هدف به

افق های دور دست می نگرد ، حتی آن مسافر جاده های بی انتها

همه سرود رفتن سر داده اند ، می گویند می رویم تا بمانیم.رفتن ، ماندن ، خاطره شدن و یا ماندگاری

نمی دانم.

دوستت دارم...

گفتی :نبايد می رفتی .گفتم:نرفتم.ماندم...گفتی:به قهر رفتی.

گفتم:ديروز به تو نرسيده ام که امروز رفته باشم من از اغاز از نخستين ديدار در ناز تو مانده ام.گفتی :هوايم را از صدايت پر کردی ويک روز بی خبر صدا را بريدی و رقتی....گفتم: دور يا نزديک چه فرقی می کند اگر صدا را می شنوی .گفتی :نزديک بايد می آمدی گفتم:فاصله در نگاه ماست. اگر مرا نزديک تر می خوای با من حرکت کنی نايست.

با من بيا...

به مژگانت          به ابرویت           به مویت           به رنگ سرخ لبهایت          به رویت

به اهنگ از آن کلام زیبایت                             به چشمانت که رنگ آب دریاست

به آن نازی که در چشم تو پیداست                        به لبخندت که چون لبخند گلهاست

به رخسارت که چون مهتاب زیباست                     به گلهای بهار عشق و مستی

به ان عهدی که بستی و شکستی                         به جان جان من که آن را شکستی

به قرانی که ان را می پرستی                             قسم ای نازنین تا زنده هستم

      تو را من دوست دارم ، می پرستم

 اگر نسبت به ديگران مهربانی ولی انها تو را به خود خواهی متهم می کنند

 تو همواره مهربان باش

 اگر صادق و يكرنگ هستي و تو را فريب دهند با صد رنگ

 تو همواره يكرنگ باش

 هر انچه طي ساليان ساخته اي ممكن است فردي در يك لحظه ويران كند

 تو همواره در حال ساختن باش

 خوبي هاي امروز تو ممكن است فردا فراموش شود

 تو همواره خوب باش

 دراخر در مي يابي هو انچه كه هست ميان تو و خداي توست!!

                                      گریه رو از سر می گیرم یادم میاد خاطره هام

                                       شبیه تو مثل خودت تو کوچه ها کسی نبود

                                    لعنت به این کوچه ی سرد تو رو از این خونه ربود

                                         تو که نباشی آینه تو چشم کی نگاه کنه؟

                                  به دست کی به عشق کی شمعدونی غنچه وا کنه؟

                                        تو این شبا صدای من بی تو به جایی نرسید

                                          ستاره ی گم شده مو آی اسمونا پس بدید

                                یه تلنگر بزنید به حاله من اشک گرم گوله به گوله می چکه

                             تو دلم شرشره بارون می گیره اشک چشمام تو دلم می ترکه

                                این منم به انتقام رفتنت بی تو این خونه رو آتیش می زنم

                                نامه هاتو پاره پاره می کنم آینه و شمعدونیا رو می شکنم

                                           تو که نباشی آینه تو چشم کی نگاه کنه؟

                                    به دست کی به عشق کی شمعدونی غنچه وا کنه؟

                                          تو این شبا صدای من بی تو به جایی نرسید

                                           ستاره ی گم شده مو آی اسمونا پس بدید

 آن شب كه صبح روشن اندامت
از آسمان آينه بر من طلوع كرد
شمع بلند قامت خلوتسراي من
از خجلت برهنگي خويش مي گريست
من در كنار او
از پرتو طلوع تو بي خواب مي شدم
سر در ميان موي تو مي بردم
بر سينه ي بلند تو مي خفتم
تا با تو در برهنه ترين لحظه هاي خويش
محرم تر از تمامي آيينه ها شوم
ميل هزار سال تو را دوست داشتن
در من نهفته بود
من از تب طلايي چشمانت
آهنگ تند نبض تو را مي شناختم
قلب شتابناك جهان در تو مي تپيد
من ، طعم تشنگي را در بوسه هاي تو
هر بار مي چشيدم وسيراب مي شدم
در آن شب سياه زمستاني
بازوي آتشين توگرماي روز را
بر پشتم از دو سوي گره مي زد
دست تو ، آفتاب بهاران بود
بر پشت سرد من
من از لهيب دست تو بي تاب مي شدم
 وقتي كه صبح پنجه به در كوبيد
انگشت هاي نرم تو چابك تر از نسيم
نازك ترين حرير نوازش را
بر پيكر برهنه ي من مي بافت
روح تو در تمام تن من
 از رشته هاي موي
 تا ريشه هاي دل جريان داشت
من ، شمع واژگون سحر بودم
من در تو مي چكيدم ، من آب مي شدم
اي مهربان دور
اكنون كه بر دو سوي جهان ايستاده ايم
 آيا تو را به خواب توانم ديد ؟
 يا در پگاه روشن بيداري
چون سايه در كنار تو خواهم خفت ؟
 آيا دوباره ، نام عزيزت را
در اوج لحظه هاي شگفت يگانگي
نجوا كنان به گوش تو خواهم گفت ؟
اي كاش در سياهي آن شب كه با تو رفت
 از بوي گيسوان تو مي مردم
 كاش آن شب از كرانه ي آغوشت
يكسر به بيكراني پرتاب مي شدم

 

شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم تو اقيانوس موج آماج را هم مي شوي آيا نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد تو در صبح اساطيري پگا هم مي شوي آيا صبور و ساده اي اما ،عميق و ژرف،عشق من براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا تو شيرينتر از آن هستي كه شادابيت كم گردد و از خود تلخ مي پرسم تباهم مي شوي آيا

محبوب من تنهاتویی هر آنچه زندگی مراست

و تنهاحقیقت آن ای عشق نخستین من

تویی آنچه فرو می دمم و باز

وبا طی هرگام در آن میزیم

و من به تمنای تقسیم عشقم با تو

نه دیگری

و چشمابت قدر شناسی تو را بازگو میکنم

تو همیشه خواهی ماند عشق بی پایانم

برای همیشه تو را دربازوانم حفظ خواهم کرد

از آنروزکه دربرابرچشمانت بی تاب گشته ام

مجنون تو خواهم بود

بی تو ٬ مهتاب شبی٬ باز از آن کوچه گذشتم        

همه تن چشم شدم ٬ خیره بدنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد ازجام وجودم                  

شدم آن عاشق دیوانه که بودم .

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید  

باغ صد خاطره خندید ٬ عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی برلب آن جوی نشستیم

 تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فروریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید ٬ تو بمن گفتی:

(( از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آئینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی٬ چندی از این شهر سفر کن))

با تو گفتم ((حذر از عشق؟ ندانم

سفر از پیش تو ٬ هرگز نتوانم ٬ نتوانم !

روز اول که دل من به تمنای تو پرزد

چون کبوتر ٬ لب بام تو نشستم

تو بمن سنگ زدی ٬ من نه رمیدم ٬ نه گسستم

بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا بدام تو درافتم ٬ همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ٬ نتوانم! ))

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت ...

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ٬ نومیدم

رفت در ظلمت غم ٬ آن شب و شبهای دگرهم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از این کوچه گذر هم ...

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...              

دوستت دارم بيشترازمعناي واقعي کلمه دوست داشتن!
دوستت دارم چون توارزش دوست داشتن را داري!
دوستت دارم همچوطلوع خورشيد در سحرگاه عشق!
دوستت دارم چون تو روميخواهم وتو نيز مرا ميخواهي!
دوستت دارم ازتمام وجودم،با احساس پراز محبت وعشق!
دوستت دارم بيشتراز آنچه تصور مي کني!
دوستت دارم چون چشمانت اين حقيقت قلبم را باور دارد!
دوستت دارم تاحدي که قلبم واحساسم ظرفيت اين ابراز دوست داشتن رانسبت به تو داشته باشد!
دوستت دارم چون توبا باوري عميق درقلب من نشستي و مرا اميد زندگي خود قرار دادي!
دوستت دارم چون که ياري ام ميکني تا از اين سيلاب زندگي به راحتي عبورکنم وخودم را دردشت آرزوهايم همراه باتو ببينم!
دوستت دارم فراتر از باور يک رويا وفراتراز باور يک حقيقت!
دوستت دارم چون تو با اطمينان واعتمادکليد قلب سرخ وپراز عشقت را به من دادي!
دوستت دارم همچو مهتابي که شبهاي تيره وتار راباحضورش پراز روشنايي ميکند!
دوستت دارم چون که تواولين وآخرين معشوق من مي باشي!

من نيز تا آفتاب زندگي ام درپس افق غروب نکرده است،هميشه،همه جا هرلحظه به ياد توخواهم بود و دوستت خواهم داشت.    

عشق..... وازه مقدسی است که زبان از بیان آن قاصر است  .