محبوب من تنهاتویی هر آنچه زندگی مراست

و تنهاحقیقت آن ای عشق نخستین من

تویی آنچه فرو می دمم و باز

وبا طی هرگام در آن میزیم

و من به تمنای تقسیم عشقم با تو

نه دیگری

و چشمابت قدر شناسی تو را بازگو میکنم

تو همیشه خواهی ماند عشق بی پایانم

برای همیشه تو را دربازوانم حفظ خواهم کرد

از آنروزکه دربرابرچشمانت بی تاب گشته ام

مجنون تو خواهم بود

بی تو ٬ مهتاب شبی٬ باز از آن کوچه گذشتم        

همه تن چشم شدم ٬ خیره بدنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد ازجام وجودم                  

شدم آن عاشق دیوانه که بودم .

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید  

باغ صد خاطره خندید ٬ عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی برلب آن جوی نشستیم

 تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فروریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید ٬ تو بمن گفتی:

(( از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آئینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی٬ چندی از این شهر سفر کن))

با تو گفتم ((حذر از عشق؟ ندانم

سفر از پیش تو ٬ هرگز نتوانم ٬ نتوانم !

روز اول که دل من به تمنای تو پرزد

چون کبوتر ٬ لب بام تو نشستم

تو بمن سنگ زدی ٬ من نه رمیدم ٬ نه گسستم

بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا بدام تو درافتم ٬ همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ٬ نتوانم! ))

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت ...

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ٬ نومیدم

رفت در ظلمت غم ٬ آن شب و شبهای دگرهم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از این کوچه گذر هم ...

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...              

دوستت دارم بيشترازمعناي واقعي کلمه دوست داشتن!
دوستت دارم چون توارزش دوست داشتن را داري!
دوستت دارم همچوطلوع خورشيد در سحرگاه عشق!
دوستت دارم چون تو روميخواهم وتو نيز مرا ميخواهي!
دوستت دارم ازتمام وجودم،با احساس پراز محبت وعشق!
دوستت دارم بيشتراز آنچه تصور مي کني!
دوستت دارم چون چشمانت اين حقيقت قلبم را باور دارد!
دوستت دارم تاحدي که قلبم واحساسم ظرفيت اين ابراز دوست داشتن رانسبت به تو داشته باشد!
دوستت دارم چون توبا باوري عميق درقلب من نشستي و مرا اميد زندگي خود قرار دادي!
دوستت دارم چون که ياري ام ميکني تا از اين سيلاب زندگي به راحتي عبورکنم وخودم را دردشت آرزوهايم همراه باتو ببينم!
دوستت دارم فراتر از باور يک رويا وفراتراز باور يک حقيقت!
دوستت دارم چون تو با اطمينان واعتمادکليد قلب سرخ وپراز عشقت را به من دادي!
دوستت دارم همچو مهتابي که شبهاي تيره وتار راباحضورش پراز روشنايي ميکند!
دوستت دارم چون که تواولين وآخرين معشوق من مي باشي!

من نيز تا آفتاب زندگي ام درپس افق غروب نکرده است،هميشه،همه جا هرلحظه به ياد توخواهم بود و دوستت خواهم داشت.    

عشق..... وازه مقدسی است که زبان از بیان آن قاصر است  .

  ای کاش

  ای کاش آهنگ محبت بودم و برایت آهنگ عشق را می سرودم

  ای کاش قطره اشک بودم از چشمهایت جاری می گشتم در لبانت جان می گرفتم

  و در آخر گونه هایت جان می دادم ولی افسوس که نه آهنگ هستم و نه اشک....

  چشمهای پر مهرت ,ولی هر چه هستم حقیرتم و تا آخرین قطره خون دوستت دارم

  در این غروب تلخ که باران گرفته است           

 حال و هوایم از تو چه پنهان،گرفته است

  پژمرده آفتاب دماوند و سالهاست

  دیو سیاه فاصله ها جان گرفته است

  ای شوق پر کشیدنم از بس نبوده ای

  این مرغ عشق انس به زندان گرفته است                  

  بعد از تو ای سعادت اردیبهشتی ام

  تقویم را جهنم آبان گرفته است

  یک شهر غرق و محو نگاهت شده ببین

  گرداب کشته های فراوان گرفته است

  کو سایبان مهر تو شیرین با نمک

  در این غروب تلخ که باران گرفته است                                      

   ای وای که از دنیا سیرم به خدا سیرم

          در اوج جوانی من بشکسته دلی پیرم

               ما را گله ای نیست از خلق جهان،آخر

                    عمریست که من با خود هی قهرم در گیرم

                           از من تو چه میخواهی تا اوج فلک پرواز

                                  دیریست در آن زلفت در بندم و زنجیرم

                                        ما را به خدا روزی یک بال و پری می بود

                                                تک تیر جفا خورده افتاده چو نخجیرم

                                                     زان روز که دل بردی،اشکم شده چون دریا

                                                        عشق دل پاک من شاید شده تقصیرم

                                                من شکوه ز دل دارم بیهوده چرا گویم

                                       از روز ازل دانم غم بوده به تقدیرم

                            ما را چه بود باکی از مرگ که هر لحضه

                 بر عشق قسم،صد بار میمیرم و میمیرم

من در نگه یک گل یا صافی یک شیشه

دیدم به خدا رازی درمانده تفصیرم

       گر کفر نباشد این گستاخم و می گویم

              کز شربت هستی من بی زارم بی زارم

                                       یارب بر گیر این جان نيما را

                                ای وای کز این دنیا سیرم به خدا سیرم

سپرده ام دل را به سودایت در هجوم رنگها و انبوهی سایه ها

گفته بودی که طبیب دل هر بیماری

پس طبیب دل من باش که دلدار توام

از کبوتر عشق پرسیدم : به بهترین دوستم چه هدیه ای بدهم ؟

گفت : فقط بگو دوستت دارم

I Love you

عشق بازیچه و حکایت نیست

در ره عاشقي شكايت نيست

فلک جز عشق محرابی ندارد

جهان بی خاک عشق آبی ندارد

غلام عشق شو که اندیشه این است

همه صاحب دلان راه پیشه این است

جهان عشق است و دیگر رزق سازی

همه بازی است الا عشق بازی

کسی کز عشق خالی شد فسرده است

گردش صد جان بود بی عشق مراه است

ز سوز عشق خوشتر در جهان نیست

که بی او گل نخندید ابر نگریست

همیشه به تو عشق ورزیده ام...

از آن هنگام که زمان آغازیدن گرفت

از آن هنگام که باران باریدن گرفت

از آن هنگام که درد عشق تو را احساس کردم

بسیار شاد بودم

و ما از اشتیاق هم ترسیده بودیم

من همیشه به تو عشق ورزیده ام

هیچ کس دیگری در میان نبود

تو را شناختم پیش از آنکه خود را بشناسم

آه ! عزیز من ! من همیشه به تو عشق ورزیده ام

تو بسیار نزدیک ، برای آسایش من بودی

بسیار دور از دسترس بودی