گفتی :نبايد می رفتی .گفتم:نرفتم.ماندم...گفتی:به قهر رفتی.

گفتم:ديروز به تو نرسيده ام که امروز رفته باشم من از اغاز از نخستين ديدار در ناز تو مانده ام.گفتی :هوايم را از صدايت پر کردی ويک روز بی خبر صدا را بريدی و رقتی....گفتم: دور يا نزديک چه فرقی می کند اگر صدا را می شنوی .گفتی :نزديک بايد می آمدی گفتم:فاصله در نگاه ماست. اگر مرا نزديک تر می خوای با من حرکت کنی نايست.

با من بيا...

به مژگانت          به ابرویت           به مویت           به رنگ سرخ لبهایت          به رویت

به اهنگ از آن کلام زیبایت                             به چشمانت که رنگ آب دریاست

به آن نازی که در چشم تو پیداست                        به لبخندت که چون لبخند گلهاست

به رخسارت که چون مهتاب زیباست                     به گلهای بهار عشق و مستی

به ان عهدی که بستی و شکستی                         به جان جان من که آن را شکستی

به قرانی که ان را می پرستی                             قسم ای نازنین تا زنده هستم

      تو را من دوست دارم ، می پرستم

 اگر نسبت به ديگران مهربانی ولی انها تو را به خود خواهی متهم می کنند

 تو همواره مهربان باش

 اگر صادق و يكرنگ هستي و تو را فريب دهند با صد رنگ

 تو همواره يكرنگ باش

 هر انچه طي ساليان ساخته اي ممكن است فردي در يك لحظه ويران كند

 تو همواره در حال ساختن باش

 خوبي هاي امروز تو ممكن است فردا فراموش شود

 تو همواره خوب باش

 دراخر در مي يابي هو انچه كه هست ميان تو و خداي توست!!

                                      گریه رو از سر می گیرم یادم میاد خاطره هام

                                       شبیه تو مثل خودت تو کوچه ها کسی نبود

                                    لعنت به این کوچه ی سرد تو رو از این خونه ربود

                                         تو که نباشی آینه تو چشم کی نگاه کنه؟

                                  به دست کی به عشق کی شمعدونی غنچه وا کنه؟

                                        تو این شبا صدای من بی تو به جایی نرسید

                                          ستاره ی گم شده مو آی اسمونا پس بدید

                                یه تلنگر بزنید به حاله من اشک گرم گوله به گوله می چکه

                             تو دلم شرشره بارون می گیره اشک چشمام تو دلم می ترکه

                                این منم به انتقام رفتنت بی تو این خونه رو آتیش می زنم

                                نامه هاتو پاره پاره می کنم آینه و شمعدونیا رو می شکنم

                                           تو که نباشی آینه تو چشم کی نگاه کنه؟

                                    به دست کی به عشق کی شمعدونی غنچه وا کنه؟

                                          تو این شبا صدای من بی تو به جایی نرسید

                                           ستاره ی گم شده مو آی اسمونا پس بدید

 آن شب كه صبح روشن اندامت
از آسمان آينه بر من طلوع كرد
شمع بلند قامت خلوتسراي من
از خجلت برهنگي خويش مي گريست
من در كنار او
از پرتو طلوع تو بي خواب مي شدم
سر در ميان موي تو مي بردم
بر سينه ي بلند تو مي خفتم
تا با تو در برهنه ترين لحظه هاي خويش
محرم تر از تمامي آيينه ها شوم
ميل هزار سال تو را دوست داشتن
در من نهفته بود
من از تب طلايي چشمانت
آهنگ تند نبض تو را مي شناختم
قلب شتابناك جهان در تو مي تپيد
من ، طعم تشنگي را در بوسه هاي تو
هر بار مي چشيدم وسيراب مي شدم
در آن شب سياه زمستاني
بازوي آتشين توگرماي روز را
بر پشتم از دو سوي گره مي زد
دست تو ، آفتاب بهاران بود
بر پشت سرد من
من از لهيب دست تو بي تاب مي شدم
 وقتي كه صبح پنجه به در كوبيد
انگشت هاي نرم تو چابك تر از نسيم
نازك ترين حرير نوازش را
بر پيكر برهنه ي من مي بافت
روح تو در تمام تن من
 از رشته هاي موي
 تا ريشه هاي دل جريان داشت
من ، شمع واژگون سحر بودم
من در تو مي چكيدم ، من آب مي شدم
اي مهربان دور
اكنون كه بر دو سوي جهان ايستاده ايم
 آيا تو را به خواب توانم ديد ؟
 يا در پگاه روشن بيداري
چون سايه در كنار تو خواهم خفت ؟
 آيا دوباره ، نام عزيزت را
در اوج لحظه هاي شگفت يگانگي
نجوا كنان به گوش تو خواهم گفت ؟
اي كاش در سياهي آن شب كه با تو رفت
 از بوي گيسوان تو مي مردم
 كاش آن شب از كرانه ي آغوشت
يكسر به بيكراني پرتاب مي شدم

 

شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم تو اقيانوس موج آماج را هم مي شوي آيا نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد تو در صبح اساطيري پگا هم مي شوي آيا صبور و ساده اي اما ،عميق و ژرف،عشق من براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا تو شيرينتر از آن هستي كه شادابيت كم گردد و از خود تلخ مي پرسم تباهم مي شوي آيا