این چه شور مرموزیست که از میان تک تک یاخته های تنم نام تورافریاد میرند؟

شاید من دیوانه باشم که برای چنین عشقی که فرجامی برایش نیست اینچنین میسوزم. 

این فریاد های درونم ٬ این ضجه های دل محزون و ستمدیده ام٬ این ذوب شدن و از بین رفتن

 همه گواه عظمت این عشق و جاودانه بودن است.

ای کاش همیشه در کنارم بودی تا دلنشین ترین ترانه های عاشقانه را از اعماق قلبم در

 گوش های نازنینت زمزمه میکردم.نامت را که رمز زیستن من است بارها فریاد میزدم .

چشمهایت که گرانبها ترین گنجینه دنیا در قرنیهء بی نظیر آن نهفته است را با بوسه های 

گرمم نوازش میدادم و دل مهربانت را که عظیم ترین دفیینه های عشق در آن پنهان است

از کلمات آتشین و محبت آمیز خود که تنها از پنهانی ترین نقاط دل مهجورم می تراود سرشار 

می کردم .اما دریغ و درد که عمر با تو بودن چه زود گذشت. چه زود طعم تلخ بی تو بودن را

 چشیدم و چه زود بی تو ویران شدم واز پای نشستم.

نگذار بی تو بسوزم و از پای بیفتم.بیا تا دوباره غنچهء خنده روی لبهایم گل شود ٬ تا دوباره دل

 نیمه جانم که همیشه فقط بیاد تو و برای تو می تپد جان بگیرد ودر هوای با طراوت عشق تو

 نفسی تازه کند.بیا و چینی دل شکسته ام را با بند محبت بند بزن و این دل دیوانه را که تکه

و پاره هایش میرود تا به دست فراموشی سپرده شود ٬ مرهمی باش تا که تکه های خویش  

را با بوسه های گرم و عاشقانه ات و با نوازش های مهربانانه ات به هم متصل کنی و چون

همیشه صاحب و مالک آن باشی.

  تورا با تمام ناراحتی هایت ٬ با تمام مشکلات و با تما زجرهایی که در راه رسیدن به تو وجود

دارد دوست دارم و قسم به همهء قلب هایی که از عشق پاره پاره شده و خون پاک عشاقی

 که در راه معشوق جان داده اند ٬ جز در راه عشق تو و خواستن تو قدم بر نمی دارم و جز

نام شیرینت زمزمه نمی کنم ودر دل حزینم جز عشق جاودانه ات فریادی بر نمی آورم٬ چرا

 که در دل من هیچ کس مثل تو نشد و هیچ چیز مثل تو نبود.